Jubiläumsgrat Zugspitze

foto: het begin van de Jubiläumsgrat

Ruim acht kilometer "Genüsskletterei"! En genoten heb ik van deze prachtige graat tussen de Zugspitze (Duitslands hoogste berg, 2965 m) en de Alpspitze. Over droge rots klom ik solo ruim binnen de gidsjestijd de graat over, iets wat in de winter van 2008 zeker niet het geval was. Ditmaal had ik de tijd om te voet weer af te dalen naar het dal en kon een helikoptervlucht achterwege blijven.

Het (foto)verslag is inmiddels klaar en wie interesse heeft in complete verhaal geeft maar een seintje, dan mail ik verslag toe als pdf-bestand.

foto: Alpinisten op de Jubiláumsgrat, klimmen boven de wolken

Vermiste Jubiläumsgrat klimmers niet gevonden

De twee vermiste bergbeklimmers op de Jubiläumsgrat (zie eerdere blogpost) zijn nog altijd niet teruggevonden. De alpinisten, 31 en 42 jaar oud, zijn tussen de bivakhut halverwege de graat en de Alpspitze verdwenen. De politie gaat er al een week van uit dat er bij deze omstandigheden geen overlevingskans meer is. Er is zoveel sneeuw gevallen dat het niet meer mogelijk is het gebied te voet uit te kammen. Vanuit de helicopter is uitgebreid gezocht, maar de slachtoffers liggen waarschijnlijk onder een dik pak sneeuw en kunnen met het blote oog niet gevonden worden.
De Jubiläumsgrat is, vooral in de winter, een echte alpiene onderneming. Uit eigen ervaring weet ik dat het continue opletten is, over de besneeuwde rotsgraat te gaan met duizelingwekkende diepten aan beide kanten van de soms messcherpe graat.

Te laat voor zomerse Jubigraat

Het weer op de Zugspitze houd ik al ruim een week in de gaten. De Jubiläumsgrat zag er vorige week dagelijks goed beklimbaar uit. Mooi weer en sneeuwvrije "genüsskletterei". Die tijden zijn voorbij! Sinds afgelopen weekend is het in één keer winter geworden en groeit het sneeuwpakket met de dag. De veranderde omstandigheden hebben zeker gevolgen voor mijn klimtocht komend weekend. Ik speel met het idee om korte ski's mee te nemen en er een toerskitocht van te maken naar de Sonnenspitze (2417 m), de "Matterhorn van Ehrwald". Ik zal de kortste weg omhoog moeten nemen om onder deze omstandigheden, vers na aankomst op vrijdagochtend om circa 10:00 uur, naar de (gesloten) Coburger hütte te gaan. Dat betekent dat ik opnieuw onder winterse omstandigheden de Seebenklettersteig (catagorie D/E) op zal gaan.

Foto: Evert in de Seebenklettersteig

Voorbereiding Jubigraat en bivakreep

Mijn motto voor mijn geplande soloklimtocht over de beroemde (en beruchte) Jubiläumsgrat is als volgt: Go Light, Go Fast! Zo licht mogelijk bepakt wil ik de klimtocht gaan uitvoeren, maar hoe meer ik me verdiep in mijn paklijst, hoe uitgebreider hij wordt. Mijn keuze om geen kabelbanen te gebruiken en eerst te voet naar de Zugspitze te klimmen (vanaf de Eibsee) dwingt me om meerdere dagen op de berg door te brengen. De berghutten die ik passeer (Wiener-Neustadter hütte) en het Münchner Haus (op de top van de Zugspitze) sluiten de eerste week van Oktober hun deuren. Kortom: bivakmateriaal meesjouwen, proviand... toch ook maar een gordel met klettersteigset en een stukje touw... Echt héél licht zal mijn rugzak dus niet zijn, ondanks mijn afgezaagde tandenborstel. Misschien heb ik nog het meeste voordeel van de paar kilo die ik tijdens mijn trainingssessies kwijt raak.

foto onder: Peter aan het trainen op de rotsklimmuur in Spaarnwoude.



Aan de andere kant heb ik nog twee mazzeltjes:

1. Het terras van de Zugspitze biedt eten en drinken, een kans op herbevoorrading.

2. Via de website van Mars heb ik een bivakreep besteld, die ingevlogen wordt als ik moet bivakkeren in een lange, koude nacht. Een perfecte aanvulling voor de broodnodige caloriën.



Voor geïnteresseerden voor het routeverloop is hier een zogenaamde "topo" te downloaden (in het Duits). Wordt vervolgd...

Jubiläumsgrat

De Jubiläumsgrat is een zeer imposante graat die de Zugspitze (2962 m) en de Alpspitze (2620 m) met elkaar verbindt. Gelegen in het Wettersteingebergte heb ik beide bergen afzonderlijk al enkele malen beklommen, zowel in de zomer als in de winter. De graat stond - als alpiene uitdaging - al lang op mijn verlanglijstje.
In de winter van 2008 was ik met mijn klimpartner Evert (te bewonderen op de foto's) op weg vanaf de Zugspitze over de grillige graat naar de Alpspitze. Halverwege de graat staat een bivakhut, die we probeerden voor zonsondergang te bereiken. De dagen waren nog kort en een lading verse sneeuw dwong ons voorzichtig (maar tijdrovend) te klimmen. Uitglijden is geen optie op deze graat, waarvan de flanken zowel links als rechts peilloze diepten in gaan.



Ondanks de moeilijke omstandigheden waren we niet alleen op de graat. Een groep van drie Duitse alpinisten bevond zich continu zo'n honderd meter voor ons. Dit gaf een gevoel van schijnveiligheid en we lieten de tijd voortschrijden. Ver voorbij het "point of no return" werd duidelijk dat we de hut niet zouden bereiken voor zonsondergang, en klimmen in het donker was hier geen optie. Het beloofde een koude nacht te worden, waarvoor we geen geschikt bivakmateriaal hadden meegebracht. We zaten in de shit!
Met nog één streepje bereik op mijn mobiel konden we de reddingsdienst bellen. Mijn eerste bergredding was een feit. Door een helicopter zijn wij - en ook de Duitse groep - uit onze benarde positie verlost. Respect voor de reddingsdienst!
Ik heb geleerd van deze inschattingsfout en stel nu voor elke beklimming een tijdschema vast. Loop ik daarop achter keer ik om voordat ik me vastgeklommen heb.

Het volledige reisverslag is met deze link als pdf-bestand te downloaden.

Opnieuw staat de Jubi-graat op het programma, in het weekend van 17 en 18 oktober 2009, als de omstandigheden het toelaten. Ditmaal met tijdschema en misschien weer in het gezelschap van Evert. Op deze blog zal ik updates geven vanuit het gebergte, daarover later meer.